کوچکتر که بودم ، هیچ چیز نمی توانست خسته ، نومید و یا دلزده ام کند!
برای رسیدن به چیزی تلاش می کردم که احساس می کردم رسیدن به او یعنی رسیدن به همه چیز! و این هدف همه ی سختی ها را برایم توجیه می کرد ، همه ی وسیله ها را!
بعد از دوازده سال تلاش با انگیزه ، به آرزوی دیرینه ام رسیده بودم . به بتی که از او برای خود ساخته بودم!
و این رسیدن برای من، آغاز راهی بود بس پر فراز و نشیب!
همه چیز به ظاهر عالی می نمود . اما اتفاق ناگواری که در پشت این صحنه به طرز هولناکی پیش می رفت ، تحلیل رفتن انگیزه ها و شروع شدن اما و اگر و چراها بود !

چقدر حساب و کتاب کردم ، چقدر نوشتم و خط زدم ، چقدر به زمبن و زمان بیراهه گفتم ، چقدر روحم را مچاله کردم و به گوشه ای انداختمش ...

اما انگار راه دیگری نبود ، برای ادامه دادن می بایست به آرزوهایم وسعت می بخشیدم . و لازمه ی این وسعت بخشیدن ، "دانایی از بزرگ ها " بود ! دارایی ای که نداشتمش!

بعد از مدتی طولانی و عمیق دست و پا زدن در خلا مطلق ، دستی که در همه ی زندگی ، همه ی کودکی و خردسالی ام ، دستانم را رها نکرده بود ، دوباره به کمکم آمد ... اما دیگر نمی توانستم با سنسورهای کودکی ام گرمای دستانش را تجربه کنم ...

 او هر روز جلوه ای از زیبایی هایش را به من می نمایاند و محبت خویش را در دلم بیشتر و بیشتر می کرد ... هر روز حیران ترم می کرد و آشفته تر ...

و من غرق نیاز شده بودم ، غرق خواهش و خواستن و تمنا !
شده بودم قایقی کوچک و سرگردان ، در میان اقیانوسی بی کران!

و طوفانی به پا شده بود در من ! چیزی شبیه جریانی بین " جهل " و " دانایی " ...

روزها و روزها از پی هم می آمدند و می رفتند و من هر روز دیوانه تر می شدم و مجنون تر! ولی افسوس ... گستاخ شده بودم !

تا چشم به هم زدم ، رویای دریا به پایان رسیده بود . خورشید بالا آمده بود و من می بایست زندگی تازه ای را آغاز می کردم ...

دیگر همه ی هدف های زندگی برایم شده بود مسیر ... و غایت این مسیر ، یافتن والاترین هدف!

با تجربه ی بودن و داشتن انسان هایی با قلب هایی از جنس بلور ، زندگی زیبا می نمود ... و مسیر یافتن هدف ، شوق انگیز و با طراوت!

و اینک من ، و لذت زندگی من ، بودن و زیستن با انسان هایی ست که خیالشان حتی ، آفریننده ی لذت بخش ترین و سرورآفرین ترین لحظه های زندگی ست و بالاتر از همه ی دوست داشتنی ها ، خدای مهربانی که اگر دستم به دامنش نمی رسد  ، می دانم که اشکم همیشه به دامنش می چکد ...

اللهم ما بنا من نعمه فمنک ... لا اله الا انت ! استغفرک و اتوب الیک ...

ساعتها گذشته ... آثار قلم بر روی انگشتانم خود نمایی می کند . اما دریغ از واژه ای ، حرفی حتی!

انگار برای قلمم هم دیگر پای رفتنی نمانده ست ... به کناری می نهمش... و به یاد چشم های گریان ِ آرزو یِ من ، در آن شب مهتابی  ، حال که با رویای او سال های سال فاصله دارم ، زیر نور مهتاب ، قطعه ای از آن نوشته های ناب را با ماه نجوا می کنم :

* " مردی گنجی را هراج کرده است . گنجی را بی بها می فروشد ، گفته لازم نیست چیزی بدهید یعنی اگر گفته بود لازمست ، ما چیزی درخور این معامله نداشتیم . گفته فقط ظرف بیاورید ! ظرف !

حجمی که بشود در آن چیزی ریخت ، گنجایش گنج! هیچ کس نمی آید ، هیچ کس صف نمی بندد ، مرد فریاد می زند : " کیلاً بغیر ثمن ٍ لو کانَ لهُ وعاء ، بی بها پیمانه می کنم ، اگر کسی را ظرفی باشد " و ظرف نیست و گنجایش ظرف در هیچ کس نیست ...

ظرف های ما ، این دل های انگشتانه ای ست . چه در آن جا می شود که او بخواهد بی بها به ما ببخشد؟ ما به اندازه ی یک پیاله گندم عشق هم جا نداریم . کف دستی دانایی اگر در ما بریزند پر می شویم . سر ریز می کنیم و غرور از چشمها و زبان هایمان بیرون می تراود .

با ما چه کند این مرد که گنجی را هراج کرده است ...؟